Ծաղիկ մի՛ նվիրիր
Վարդան Հակոբյան
Ես քո ես-ն եմ, իսկ իմ ես-ը չգիտեմ որտեղէ։ Ես վառվում եմ մինչեւ վերջ, որ հուշերդանթեղելու համար ունենասմոխիր։Ծաղիկ մի նվիրիր, վիրավորական է, թող նվիրվի ինքը՝ծաղիկը, քանի որ նվիրվելն ավելին է, քան ծաղիկը։ Օդըշնչառություն է խոտերի եւ ծաղկածջրվեժների։Մի մեկնաբանիր խոտը (կամ՝ խոսքը), այն փչանում է, աղջկան մի՛ ասա՝սիրում եմ, նա կորցնում է իր սերը։ (Մեկնելուց առաջ՝ գիշերըմութի վերջին ծվեններով արքունիքում փաթեթավորում էր արյունոտմի գլուխ)։Ես դավաճանում եմ քեզ անվերջ, որ առավել խորը տանջվեմ,որովհետեւ վրձնի ծայրին քարն աճում է, եւ քեզ համարտառապելը քեզ սիրելուց ավելի եմսիրում։Ես քո ես-ն եմ եւ ինձ ճանապարհից ոչ պակաս ձգում են ճանապարհի քարերը, որոնց մեջ բնակվում է հեռուն։ Քարերը,պարզվում է, ավելի հոգի ունեն, քանչունեն։