Լուսին, լուսին
Վարդան Հակոբյան
Լուսին, լուսին,լուսին, իմ խենթ։Ամպերի ճեղքիցԼուսինն իմ հույսի Շողը երկարել՝Գիշերվա հոգովԽաղում է ասես։Մոտեցիր, ո՞վ ես,Բռնիր ձեռքն իմ։Իմ երազներըՔո ափից ձգվող կանաչ ոստեր են,Ու բողբոջներ են՝ սպասումների մեջ...