Լուսանցումներ՝ կարմիրի տակ
Վարդան Հակոբյան
Երբ խոսքերի մեջ բացակայում ենաչքերը, ուրեմն՝ ճշմարտությունըհաստատապես ներկա չէ ոչ մի տեղ։Հավքը չիջավ ուսիս, թառեց անհասա-նելի աստղին։ Երազը վերցրու հեռվից եւհեռուն կդադարի հեռու լինելուց։Ամեն ինչ այլ է։ Զուր մի փնտրիր այնտեղ, ուր չկա։ Խոտերը, որոնցով քայլում եմ, սրբիչ-վարսերն են Մարիամ Մագթաղինացու։Մոռացություն - ահա ժամանակիկեղեւը։ Հուշը վերցրու անցյալից եւանցյալը կդադարի անցյալ լինելուց։Ինձ այնպես է թվում, թե աշխարհումչի եղել ու չկա բացարձակապեսճշմարիտ ոչ մի թիվ կամ գոնե՝ խոսք։Սեւի սահմանումը սպիտակն է տալիս։ Համա-ռորեն գեղեցիկ։ Վերցրու կնոջը դրախտից եւդրախտը կդադարի դրախտ լինելուց։Կյանքը քամահրական է՝ որպես բյուջեի խորքից ելած չինովնիկի բարեւ՝ պատահած պոետին։ Ձյունը սպիտակ է փոխառված լույսից։Ծարավը զուլալ է՝ որպես ջուրը, որմատուցում է Էսկիֆեն։ Իմ կարոտից վերցրու քո աչքերը, եւ ես կդադարեմ ես լինելուց։Հ.Գ.Երբ առաջին անգամ հանդիպում են երկու բառ, ես եւս ուզում եմ ներկա լինել։ Քեզ ինձանից թաքցնում ես իմ աչքերի մեջ։ Եվ տխրությունը ձգվում է՝ որպես մի անհայտ շարունակություն։