Իմ պարզությունը

Վարդան Հակոբյան

ՀրանտինԻմ պարզությունը զամբիկի նմանՄաքուր էր մնում լեռներում մեր վես,Բայց մի օր, ավաղ, բռնեցին նրան,Վրան կապ դրին ու տարան կրկես։Անվերջ քրքիջներ, ծափեր անհամար,Ձիուկիս վարդը մաշել եք արդեն...Իմ ականջներում լալիս է հիմաԴեղին զամբիկի խրխինջն արծաթե։