Իմ երկար միրուքը՝ ինչպես ձիու պոչ
Վարդան Հակոբյան
Շրջված բաժակի շուրջ օրը թեքվում է դեպիխոսքն այն, որը երբեք չի ասվելու։ Անագռավցելերում քնած սերմնացանի աչքերը ծլում են։Յուրաքանչյուր ծաղիկ յուրովի պատրաստություն էմութի ու լույսի։ Անհիշատակ ջրերի երգը չունիետ գալու ոչ մի ճանապարհ։ Տխուր հաց, որ չի ուտվում։Մարդասպանության համար մեղավորները ոչ թե միայն կրակողներն են, այլ նաեւ այն պահերը, որոնք հարմար եղան դրա համար։ Ատրճանակի փողը շնչափողից է օրինակված։Եվ մարդիկ անընդհատ ոչնչացնում են սերը՝ նրանվայրի քարայրներից ու անտառներից բերելով տուն,պայմանական թշնամու մեջ միշտ առկա է անպայմանը։Մութը լափում է աչքերս, եւ իմ երկար միրուքը ես հավաքում ու քշկռում-կապում եմ՝ ինչպես ձիու պոչ, որը կարող է հանկարծոտնատակ տրվել ու խաթարել ընթացքը երանական։Ջրի կաթիլը սահում է ապակու վրայով եւ անհետանում՝որպես չկայացած հեռու։ Ձանձրույթը սիրահետում է։ Արգելանքըվերցրու ճանապարհներից, եւ նրանք այլեւս ճամփորդ չեն ունենա։