Ժամանակից այնկողմ
Վարդան Հակոբյան
Իմ եւ լեռան հարաբերությունըձյունն է։Եվ՝ թռչունը, որ իջնում է ահա ափիս մեջ։Իսկ դու մի արի՛, պարզապես միշտ հիշիր, որխոստացել ես մի օր գալ։Վայրագ գույների տաք հետքեր-այստեղով անցել է մայիսը,ուղեպարկը, երեւի, ինչ որ տեղ քսելով փշոտ մասրենուն։Անմութ գիշերներ։ Օրվա տեսադաշտից տխուր մի ամպշտապում է ժայռի թիկունքով դուրս սողալ։Աղոտանշմար եզրակարերում ժամանակիլռությունը սսկվել է։Իմ ճամփան գիշերն է։ Քավարան են գնում միայնանմեղները։ Սեւի հասնող մանուշակի կապույտ։Համառորեն մոռանում ես։ Թեեւ ամեն ինչ աշխարհումենթակա է կորսվելու,բայց կա մի բան, չգիտեմ ինչ, որ չի լքում հոգիս։ Իսկտարածությունը մեր միջեւ չի կայանում երբեք, քանզիմենք չենք հեռանում եւ այն ժամանակ, երբ հեռանում ենք,ահա թե ինչուդժվար է այնքան վերադարձը եւ գրեթե՝ անկարելի։Դու մի՛ արի, պարզապես միշտ հիշիր, որխոստացել ես մի օր գալ։Բոլոր երգերն աշխարհի անհաս սերեր են,հասանելի սերերը շարունակություն են եւ երգեր չեն դառնում։Անցած ժամանակը վերադառնալ կարող է՝ եթե, իհարկե, տանուլ տրված չէ։ Իսկ եթե հանդիպել եք Սիլվիան Դյուպյուին, ապաձեզանից մեկը պիտի լինի բանտում, որ մյուսն ազատության մեջ լինի։ Ծավալվող ստվերների թեւին լեռը հեռանում է եւ ինձընդառաջ է գալիս ժամանակից ու տարածությունից այն կողմ։ Արցախում հիմա ոչինչ չկա հարաբերական,Արցախում ամեն ինչ բացարձակ է հիմա եւ անքննելի։