Թե ինչպես ստեղծվեց Նոյյան տապանը
Վարդան Հակոբյան
Տարիքը մոռանում է գետը, երբ ձուկը խելագար խայտում է ջրերի մեջ, իսկ ափի ծաղիկները դա նրան հիշեցնելու ժամանակ այլեւս չեն էլ ունե-նում։ Ո՞վ է սեղմում անձրեւի ստեղները։Ծառը նավարկում է իր կեղեւից դուրս։ Եվ, մտածում եմ, եթեդու չլինեիր, գուցե թե ես աչքերի կարիք, ով գիտե, չունենայի։ Աչքերիս մեջ ամեն օրմութի ընդդիմությունն է հասունանում։Ջրհեղեղից մնացած մի կաթիլ կա արյանս մեջ, ուր անընդհատբարձրանում եմ լյառն Արարատ եւ, բոլորովին վերջերս նկատեցի, որ ճիշտ ու ճիշտ քո աչքերիձեւով է Նոյ նահապետն իր տապանը շինել։Մի ամբողջ գիշեր լիալուսնի հետ թավալվել ենքկանաչ դաշտի մեջ եւ ոչ մի ծեղ, ծաղիկ կամխոտ չի տրորվել, չի թեքվել անգամ, կարծում եմ,դա նրանից է, որ ես քեզ սիրում եմ։Եվ համոզված եմ վերջնականապես, եթե Ադամն ու Եվանչհանդիպեին, հազիվ թե պտուղն արգելվեր։ Ուրեմն,բյուր հազար անգամ դառնամ ու «կեցցե» ասեմայն ատամներին, որ խածնում են խնձորը։Մենք ինչքան էլ մոտենանք իրար, այնուամենայնիվ, միշտ էլտարածքներ կան ավելի մոտենալու։ Հեռունհավք է, որին կուտ եմ տալիս իմ ափից՝ երբ որ իմ աչքերը հանկարծ հանդիպում են քո աչքերին։Սարը, իր կրծքին բացվող արահետն ի վեր, բարձրանում է երկինք։ Իսկ ես սիրում եմ քայլել միմիայն այն ուղղությամբ, որտեղից դեպի ինձ անընդհատգլորում են ժայռեր, կարեւոր չէ, թե՝ ով։