Դաշտ

Վարդան Հակոբյան

Թերթերը թափվում ենաղջիկ պահի մեջօրորվում ցողուններըԵթե ուզում ես ինձ գովելանպայման ոչնչացրուԵս իմ սիրելուց էի տառապումեւոչ թե քո չսիրելուցԱնհամբեր քնքշությունընդգրկուն որպես անսահմանությունը մենության