Արեւելյան մեղեդի
Վարդան Հակոբյան
Վարդը, վարդը, վարդը կարմիր։-Ու շուրթերը չբացվեցին,Ոչինչ, ոչինչչխոսեցին,սուս մնացին,սսկվեցին...Վարդը, վարդը, վարդը կարմիր։-Լինում է, չէ՞, երբ որ շատ էասելիքդ,ոչինչ ասել չես կարենումու շիկնում ես,կարկամում ես...Վարդը, վարդը, վարդը կարմիր։-Չտեսա՞վ, որ ես չեմ ասումայն,ինչը որ չի էլ ասվում,չտեսա՞վ, որ դու չես ասումայն, ինչը որ չի էլ ասվում,չիմացավ,որ խոսքն իրենն է...Վարդը, վարդը, վարդը կարմիր-Ինչո՞ւ, ինչո՞ւ, ինչո՞ւ լռեց,չէ՞ որ խոսքն այն,որ ես ասել չէի կրող,որ դու ասել չէիր կարող,իր լեզվով էր,սրտի լեզվով,վարդի լեզվով... Վարդը չասված, չասվող խոսք է։Վարդը, վարդը, վարդը կարմիր։-Անցնում էիր,ձեռքիդ սի՜րտ էր,թեվարդ կարմի...