Ստվերս

Վարդան Հակոբյան

Չէ, ինչ թիկնապահ,Պարզապես նրան ես իմ թիկունքում փրկում արեւիցՈւ պահում էի։Եվ այնպես էինք մենք մտերմացել...Բայց երբ արեւը մայր մտավ հանկարծ,Նա՝ խավարի հետԽոսքը մեկ արած,Իմ ճանապարհը փակեց իմ աչքին։