Ոչ ոք (Վարդան Հակոբյան)
Վարդան Հակոբյան
Ոչ ոք, ավաղ, չի հասնում։Պահը կրծքիս առնելով,Ցավի միջից հառնելով՝Ո՞ւր եմ այսպես վռազում։Անցած օրվա սնարինԿախել եմ սեւ ծաղիկներ.Ո՞ւմ մեղքերն են ելնում վեր,Գերի՝ քամու քնարին։Նույն ծաղիկը՝ նույն ձեռքումՆույն բուրմունքով չի բուրում.Պահը լուռ է եւ հոգվոԹախիծներն է համբուրում։Ոչ ոք, ավաղ, չի հասնում։Պահը կրծքիս առնելով,Ցավի միջից հառնելով՝Ո՞ւր եմ այսպես վռազում։