Մորմոքների հոգի
Վարդան Հակոբյան
Մութն այնքան սեւ է, թվաց թե՝ երբդուրս գանք դեպի լույս,մեր երեսներին մթամուր է երեւալու։Քարի շնչառությունըօդը տաք է պահում։Հեռուն, որին այդպես էլ չհասա, պարզվում է, ոտքիս տակ է, իսկամենափոքրիկ թռչնակի՝ կոլիբրինի երկինքն ավելի մեծ է լինում հաճախ,քան կարող է լինել երկինքը բազեի։Ընկուզենու խշշոցների մեջ նահանջում են ամպերն ու գիշերը,եւ բաց արմատները այլեւս չեն վիճումմտերիմ քարերի հետ։Ես արտագրում եմ խոտերն ու ստվերները,ես արտագրում եմ քարերն ու բոլոր ձայները,ես արտագրում եմ հավքերը եւ երկինքը, մեծ ու փոքրճանապարհները, ջրերը, աչքերը, հորիզոնները։Խոսքը այնպես է հնչում, ասես Շան Որդին կանգնած է մեր Եխծուն տափիթխկենու տակ,Քիրսի մի լանջին, ուր աղբյուրները գալիս, գտնում են իրար,ուր պսպղում է, հեռու-հեռու հորիզոնում, մայր գետն՝ Արաքս։Եվ վրձինը,որի ծայրին լույս կա մոմի, չեմ ուզումցրի մութը, քանզի այնտեղ ապրում են երազները։Մարել են ծնկածեծ տվող քամու փնթփնթոցներըփտած կոճղի մոտ։ Իր իսկ բացածհունի հետ՝ անհամերաշխ առու, որին պատել էաներգությունը։ Մորմոքների հոգի։ Դեպի գագաթը լեռան միայն մի ուղի կա, դա թեւն է հավքի։Թեպետ ձայն չկա,չկա եւ լռություն։Մինչեւ իմ ծնվելը եղել են այս լեռները եւ գեղեցիկ է,մանավանդ, նրանց շարահյուսությունը,բայց ես կուզեի իմ ձեռքով ստեղծված լեռներում ապրել, անգամ՝ մահից հետո։Խավարը խփում է դեմքիս եւ իմ թիկունքում ձգվում է ստվերս՝ ամբողջովին լուսե։