Միասին

Վարդան Հակոբյան

Օրերի փեշից բռնած գնում ենք,Հոգնել չգիտենք - Ես՝ հողի վրա եւ խոհս՝ իմ մեջ.Երբ նա երգ դառնա,(Երեւի հոգնած կլինեմ այնժամ),Չենք լքի դարձյալ, ԿշարունակենքՃանապարհը մեր - Նա՝ հողի վրա, իսկ ես՝ նրա մեջ։