Մի պատառ երկինք
Վարդան Հակոբյան
Մի պատառ երկինք՝ կապույտ մաքրություն,Տնտղում էի ես իմ ափի մեջԵվ հանկարծ այնտեղ քեզ գտա, իմ սեր:Որպես մի արեւ-քեզ առած ուսիս,Լեռան նման վեհ,Քայլում էի ես դեպի հեռուներ.Արշալույս էիր...Սակայն չվեցիր,Թառեցիր ուրիշ լեռան ուսերի,Չզգալով, որ այդ լեռան ուսերին քո մայրամուտն է...