Մի կռունկ անցավ
Վարդան Հակոբյան
Մի կռունկ անցավ։Իմ մեջ հեռավորՄի ցավ խլրտաց,Հայո՜ց «Կռունկը»Հիշեցի հանկարծ,«Խաբրիկ մը չունի՞ս»Հարցումը եկավՈւ... բկիս մնաց,Թեկուզ հայրենիՊարզ ու մեղմօրորԵրկինքն է այսօրԻմ վրա փռված։Մի կռունկ անցավ։Ու միտս ընկան«Ողբը», «Անտունին»։Թեկուզ աշխարհիԿողմերից բոլորԳեղեցիկ, բարիԽաբրիկ մը ունիմ,Թեկուզ տուն ունեմԺայռերի վրա՝Ժայռից էլ ամուր,Չգիտեմ ինքս էլ,Թե ինչու համար՝Տխրեցի հանկարծ...Մի կռունկ անցավ,Եվ իմ աչքերըՆորից թացացան։Շրջում եմ դեմքս՝Մայրս քիչ հեռուԼալիս է անձայն...Մի կռո՜ւնկ անցավ...