Անկարելի հեռուն
Վարդան Հակոբյան
Ինձ բնորդում էրքո պարանոցը, երբծաղիկ ու ցողուն էի նկարում։Որտեղ են ապրումմիայնակ երազները.չկա ավելիանկարելի հեռու։Ես, ավաղ, չեմ կարողայլեւս քեզ մոտ լինել՝անգամ եթե կողքիդ լինեմ,որովհետեւ կորցրել եմքեզ մոտ գտնվելու զգացումս։Մտերմանում եմ խոտիհետ (մեծ է նաեւծաղիկների տեսականին)եւ փորձում եմ հասկանալնրանց շարժումները։